W pierwszą sobotę 3 października podczas zawierzenia na Jasnej Górze mieliśmy okazję wysłuchać pięknego i bardzo osobistego świadectwa Jarka z Krakowa.
Jarek dowiedział się o zawierzeniu w kwietniu. W maju po raz pierwszy przyjechał na Jasną Górę razem ze swoją dziewczyną. Od tamtej pory, każdego miesiąca, wracał przed oblicze Matki Bożej, powierzając Jej kolejne ważne sprawy swojego życia.
Jedną z nich była ich wspólna przyszłość. W sierpniu Jarek i jego dziewczyna zaręczyli się w Sanktuarium Matki Bożej w La Salette we Francji. Był to dla nich wyjątkowy moment, który również został powierzony Maryi.
We wrześniu Jarek przyjechał ponownie, tym razem z bardzo trudną sprawą dotyczącą jego działalności gospodarczej.
Jako przedsiębiorca miał zobowiązanie związane z jedną ze swoich spółek. Spółka była już w upadłości, przywiózł na zawierzenie sprawę długu, który dla Jarka wydawał się bardzo trudny do rozwiązania. Po ludzku nie widział właściwie wyjścia z tej sytuacji.
I właśnie tę sprawę zawierzył Maryi.
Jarek jest osobą, która – jak sam mówił – stara się patrzeć na różne sytuacje racjonalnie i szukać ich naturalnego wyjaśnienia. Nie jest więc człowiekiem, który łatwo wszystko przypisuje nadzwyczajnej ingerencji.
Tym bardziej poruszyło go to, co wydarzyło się później.
Urząd Skarbowy podjął decyzję o umorzeniu tego długu.
Dla Jarka była to ogromna ulga, ale przede wszystkim wydarzenie, którym chciał się podzielić. Sprawa, która wydawała się bardzo trudna, właściwie bez wyjścia, znalazła rozwiązanie.
Dlatego przyjechał na Jasną Górę, aby powiedzieć o tym publicznie i podziękować Maryi.
Nie chodzi o to, aby wszystko tłumaczyć w jeden sposób. Jarek sam podkreślał, że jako człowiek racjonalny wie, że istnieją procedury, decyzje urzędowe i okoliczności, które można analizować. Ale jednocześnie widzi w tym wszystkim coś wyjątkowego – szczególnie w zestawieniu z tym, że wcześniej tę konkretną, trudną sprawę oddał Maryi.
Jego świadectwo pokazuje, czym może być prawdziwe zawierzenie.
Nie tylko przynoszeniem Maryi naszych radości, ale również spraw, które nas przerastają. Tych, w których nie widzimy rozwiązania. Tych, które po ludzku wydają się zamknięte.
Jarek przyjechał w maju po raz pierwszy. Potem wracał każdego miesiąca. Z każdym przyjazdem przynosił Maryi kolejną część swojego życia.
„Maryjo, dziękuję Ci. Oddałem Ci sprawę, w której nie widziałem wyjścia. A rozwiązanie przyszło.”
To świadectwo jest dla nas przypomnieniem, że zawierzenie nie oznacza, że wszystko od razu będzie łatwe. Oznacza, że nawet w sytuacji, której sami nie potrafimy rozwiązać, nie jesteśmy sami.
Maryjo, ucz nas takiego zaufania.
Ucz nas przynosić Ci nie tylko to, co piękne i radosne, ale również nasze problemy, długi, lęki, sprawy rodzinne, zawodowe i wszystko to, co po ludzku wydaje się bez wyjścia.
Bo jeśli już wszystko zrobiliśmy, co było w naszej mocy, pozostaje jeszcze jedno – zawierzyć i zaufać.